چی شد ایرونیها قهوهخور شدن؟
نسخه چکیده
قهوه برای اولین بار تو نیمه نخست قرن شونزدهم میلادی (همزمان با آغاز سلسله صفویان) از طریق یمن، حجاز و بندر مخا (یمن) وارد ایران شد. بر اساس منابع معتبر مانند دانشنامه ایرانیکا، نخستین قهوهخونهها در دوران شاه طهماسب یکم پدیدار شدن و در دوره شاه عباس یکم به اوج رونق خود رسیدن. قهوه به سرعت به نوشیدنی محبوب شهرنشینان ایرانی تبدیل شد و حتی در دربار صفوی به عنوان نوشیدنی رسمی پذیرایی از سفیران مورد استفاده قرار گرفت. پزشکان، فقها و شاعران دوره صفوی درباره قهوه رسالهها و آثار متعددی نوشتن که نشوندهنده همگانی شده این نوشیدنی تو زندگی روزمره ایرانیان بود.
مهمتر از خود قهوه، پدیده قهوهخونه بود که به نهادی اجتماعی، فرهنگی و سیاسی تبدیل شد. قهوهخانههای صفوی محلی برای دیدار دوستان، انتقال اخبار، شاهنامهخونی، نقالی، شعرخونی، موسیقی و مباحثات سیاسی بود. ایرانی ها حدود یک قرن پیش از اروپاییان، فرهنگ گفتوگو و اجتماع در قهوهخونه رو تجربه میکردن. تجارت قهوه عمدتاً از مسیر یمن به خلیج فارس و بندرعباس انجام میشد. اگرچه قهوه در دوره صفوی نوشیدنی غالب بود، اما از قرن نوزدهم به بعد (عصر قاجار) چای به تدریج جای اون رو گرفت؛ دلایلی مانند دسترسی آسانتر، قیمت ارزانتر، سادگی دمکردن و توسعه کشت چای در ایران باعث این تغییر شد. جالب آنکه نام «قهوهخانه» باقی ماند، اما در بسیاری از آنها دیگر چای سرو میشد نه قهوه.
نسخه کامل
ورود قهوه به ایران
دعوا سرِ چایخور بودن یا قهوهخور بودن ایرانی ها فراوونه. اما خلاصه بگیم ایرونی ها اول قهوهخور بودند و بعد چایخور شدن. هر دو هم از خارج از ایران وارد شدن، هر دو هم خیلی جدیدن، اینکه ایرونی ها که امروز بدون چای میمیرن قبل از ورود چای و قهوه به ایران با نون و پنیر صبحونهشون چی میخوردن باشه برای بعدا.
اکوسیستم شیبالی با تمرکز محوری روی «سبک زندگی» نوشتارهایی رو برای شما همراهان آماده میکنه که به قول قدیمیها مختصر و مفید اطلاعاتی رو در اختیارتون بذاره.
بریم ببینیم قهوه و قهوه خوری توی ایران چه تاریخچهای داره.
بر اساس اسناد معتبر از جمله ایرانیکا قهوه احتمالاً در نیمه نخست قرن شانزدهم میلادی (قرن دهم هجری)، یعنی حدودا آغز سلسله صفویان، از طریق یمن و حجاز وارد ایران شد. اولین موج آشنایی ایرانیان با قهوه به احتمال زیاد از راه زائران مکه، بازرگانان خلیج فارس، صوفیان و شبکههای تجاری مرتبط با بندر مُخا (Mocha) در یمن شکل گرفت. بعد از این بود که به سرعت، قهوهخانهها در شهرهایی مانند قزوین و اصفهان پدید آمدند و به زودی به مراکز مهم اجتماعی، ادبی و سیاسی تبدیل شدند (که بعدا به کارکرد اجتماعی قهوهخانه یا کافه میپردازیم).
منشأ جهانی قهوه و مسیر رسیدن آن به ایران
پژوهشگران تاریخ قهوه معتقدند که گیاه قهوه منشأ اتیوپیایی دارد، اما «فرهنگ نوشیدن قهوه» و تجارت سازمانیافته آن در یمن شکل گرفت. در سدههای پانزدهم و شانزدهم، بندر مُخا در یمن مرکز اصلی صادرات قهوه به جهان اسلام بود.
تو همین دوره بود که قهوه از یمن به مکه و مدینه، مصر، شام، امپراتوری عثمانی و ایران صفوی گسترش پیدا کرد.
قهوه کی وارد ایران شد؟
بر اساس یافتههای پژوهشگران هیچ سند قطعی از وجود قهوه در ایران پیش از صفویان در دست نیست.
آقای سیدعلی آلداوود توی مقاله «قهوهخانه» در دانشنامه ایرانیکا اشاره میکنه که احتمالاً نخستین قهوهخانههای ایران در دوران سلطنت شاه طهماسب یکم (۱۵۷۶–۱۵۲۴ میلادی) پدید اومدن، هرچند منابع تاریخیِ موجود بیشتر از دوره شاه عباس یکم (۱۶۲۹–۱۵۸۸) به بعد به قهوهخانهها اشاره میکنن که احتمالا دوره رونق قهوه و قهوهخونه بین مردم بوده.
پس میدونیم که اولا قهوه احتمالاً در میانه قرن شونزدهم میلادی وارد ایران شده بود و دوما، تا پایان همون قرن به اندازهای رواج پیدا کرد که یک نهاد اجتماعی جدید به نام قهوهخانه توی ایران بهوجود اومد.
قدیمیترین اشارههای مکتوب به قهوه در ایران
بعضی پژوهشها به نوشتههای پزشکان ایرانی تو قرن شونزدهم اشاره میکنن که درباره خواص محرک قهوه نوشتن. تازه رسالههای پزشکی و حتی فقهی متعددی در دوره صفوی درباره قهوه نوشته شد (یه سر بزنین ویکیپدیا).
وجود این رسالهها نشون میده که قهوه دیگه یه کالای عجیب و ناشناخته نبود، بلکه اونقدر تو زندگی روزمره ایرانی ها جا باز کرده بود که: پزشکان درباره اثرات آن بحث میکردند؛ فقها درباره مشروعیت یا عدم مشروعیت آن فتوا میدادند؛ شاعران و نویسندگان درباره آن شعر و رساله مینوشتن و خلاصه قهوه سوپر استاری شده بود برای خودش.
آیا ایرانیان بلافاصله به نوشیدن قهوه روی آوردند؟پاسخ کوتاه: بله، شواهد نشون میدن که پاسخ مثبته.
تو دوره صفوی، قهوه به سرعت به نوشیدنی محبوب شهرنشینان ایران تبدیل شد. جهانگردان اروپایی قرن هفدهم که از ایران دیدن کردن هرجا چیزی نوشتن و ثبت کردن به مصرف فراگیر قهوه توسط ایرانی ها اشاره کردن. حتی دربار صفوی هم قهوه رو به عنوان نوشیدنی رسمی پذیرایی از سفیران خارجی توصیه کرده بود. میدونیم که در تشریفات رسمی دربار ایران ابتدا با شیرینی، سپس قهوه، و گاه چای یا گلاب از مهمانان پذیرایی میشد.
این نشون میده که قهوه نه تنها نوشیدنی طبقات پایین و عامه جامعه، بلکه بخشی از فرهنگ درباری و اشرافی هم شده بود.
قهوهخانه؛ مهمتر از خود قهوه
شاید مهمترین اثر قهوه تو ایران نه خود نوشیدنی، بلکه پیدایش قهوهخونه باشه.
قهوهخانههای صفوی نقشهایی بسیار فراتر از فروش نوشیدنی داشتند، قهوهخونه به سرعت تبدیل به یه نهاد اجتماعی با کارکردهای فرهنگی، هنری، سیاسی و... شد، قهوهخونه جایی بود برای دیدار دوستان، جایی بود برای انتقال اخبار (شبکه اجتماعی روزگار خودش بود)، فردوسی و شاهنامهخوانی و نقالی هم به عنوان بخش زندهای از تاریخ و فرهنگ ما به سرعت وارد قهوهخونهها شد، محفل شعرخونی و ساز و موسیقی شد، جایی برای گردهم اومدن و بحثهای سیاسی و اجتماعی شد، بعدها بازیهایی مثل شطرنج هم به قهوهخونه راه پیدا کردن.
جالبه بدونید که کارکرد قهوهخانه همه جای دنیا – کم و بیش، جدا از بحث فرهنگی و تقدم و تاخر – تقریبا همینها بود.
ما قهوهخانه ایرانی رو گونهای «فضای عمومی شهری» با کارکرد اجتماعی میدونیم؛ چیزی شبیه به آنچه بعدها در اروپا با کافهها شکل گرفت. از منظر تاریخ فرهنگی، میشه گفت ایرانیان حدود یک قرن پیش از آنکه کافههای اروپایی به اوج شهرت برسند، در قهوهخانههای صفوی فرهنگ گفتوگو، شعرخوانی، قصهگویی و مباحثه اجتماعی را تجربه میکردند. ما همچین مردمی بودیم، همیشهی تاریخ.
قهوه چگونه به ایران میرسید؟
اسناد تجاری قرن هفدهم نشون میدن که قهوه عمدتاً از یمن وارد ایران میشد.
مسیر اصلی اینشکلی بود: از مُخا در یمن میاومد خلیج فارس و بندر عباس و بعد به شهرهای داخل ایران میرسید.
بازرگانان عرب، ایرانی و حتی شرکتهای اروپایی مانند Dutch East India Company تو این تجارت نقش داشتن. اسناد بازرگانی از ورود محمولههای بزرگ قهوه به بندرعباس تو قرن هفدهم خبر میدن.
حالا به اون پرسش جنجالی میرسیم، آقا! اول قهوه اختراع شد یا چای؟
چرا امروز ایران کشور چاینوش هست؟
این یکی از جالبترین پرسشهای تاریخ فرهنگی ایرانه.
گفتیم که توی دوره صفوی، قهوه نوشیدنی غالب بود؛ اما میدونیم که از قرن نوزدهم به بعد، و در عصر قاجار، چای به تدریج جای قهوه رو گرفت. اینکه چرا اون موقع خیلی جاهای دنیا دچار تب چای شد، کار، کار انگلیسیها بود و... بماند برای یه بحث جداگونه، اما از دلایل رونق چای میشه به اینها اشاره کرد: دسترسی آسونتر به چای از مسیرهای تجاری آسیای مرکزی و هند، ارزانتر بودن چای، سادهتر بودن دم کردن چای تو خونه و البته توسعه کشت چای در ایران در اواخر دوره قاجار. پس چای از زمان پیدایش آدم و حوا تو ایران نبود.
نکته جالب اینه که اسم «قهوهخانه» سر جاش باقی موند، اما توی خیلی از اونها دیگر چای سرو میشد نه قهوه.
#قهوه #اسپرسو #قهوه_ترک #صفویان #قاجار #قهوه_خانه #چای #شیبالی #سبک_زندگی #قهوه_ساز #اسپرسوساز
با اسکن کیوآرکد نوشته را با دوستانتان به اشتراک بگذارید.